Depresyon sonrası part2

     Ağladık zırladık güldük eğlendik iyi hoş da hayat devam ediyor.. Arkadaşlara iş aramaya karar verdik.. Ekonomik özgürlüklerini kazanmaları ev içerisinde söz sahibi olmaları ve daha saygın olmaları için ilk adımdı.. Onlar buradan iş bulacaklar, ailelerine isyan bayrağını çekecekler, bizim boş odayı onlar için ayarlayacaktık işler istediğimiz gibi giderse tabi..  Hep hayal aşamasında kalan şeyler ama olsun yine de koyulduk işe.. Fabrikaların çokça konumlandığı, her hafta işçi alımı olan organize sanayi bölgesine gittik.. Dolmuşta kendi aramızda konuşurken arkadan bir adamın "yanlış dolmuşa bindiler 3 km yürüyecekler" dediğini duyar gibi olduysam da umursamadım.. 4-5 kişiye sorduk bu dolmuşa binene kadar hepsi yanılıyor olamazdı hem zaten bizim için söylediği bile kesin değildi.. Şoförün dediği yerde dolmuştan indik.. Sağa baktım kimse yok sola baktık kimse yok.. Yol soracak bir Allah'ın kulu yok.. Amaçsızca birileriyle karşılaşırız ümidiyle bi yöne yürümeye başladık..