Kankalar evlenmesin!!!

Siz siz olun en yakın arkadaşım diyeceğiniz kişi hakkında eyice araştırma yapın, sevgilisi, manitası, nişanlısı, flörtü, belalısı, düşmanı, tanıdığı, tanımadığı..

Çayını nasıl içer, kahveyi nasıl sever, yatağın hangi tarafına yatar, ne sıklıkla osurur, kimse yokken burnunu karıştırır mı, karıştırırsa çıkardığı zerzevatla hangi geometrik şekli yapmayı tercih eder, eşli batakta ihaleye kaçla girer?? Bu soruların cevabı çokkk önemli.. Ama daha önemli olan sorular var kiii; kız/erkek arkadaşıyla ciddi olup olmadığı ve ne zaman evliliği düşündükleridir.. Şimdi öklid ve gaus amcanın ortaklaşa bulduğu ama dünya kamuoyuna sunmadıkları önemli bir matematiksel hesaptan bahsedeceğim.. (integral bilmeyenler bakmasın, türev bilmeyenler göz gezdirebilir, trigonometri poroblemi çözmemişler ölün siz daha ne okuyonuz)

Sizin evlenme ihtimaliniz olan tarih( x diyelim kısaca) - ennn yakın arkadaşınızın evlendiği tarih( e buna da y kaldı)  === 1 ise ilk aylarda zorlanacak sonra kendinizin nişanıydı, düğünüydü, nikahıydı, eşyasıydı, masa üstüsü, rendesi, nevresim takımı, çaydanlık seti, kahvaltılık takımı, 48 parça yemek takımı, bornozu, havlusu, havlu kenarı, yemenisi, oyası, inciği, cinciği, bıncığı derken aklınıza bile gelmeyecek.. Amaaaaa

x - y >> 1 ise , hatta öyle tahmini bir tarih bile ortada yoksa , hatta aday adayı bile yoksa, hatta siz daha aşk acısı çekiyorsanız b.oku yediniz.. (noktayı boşuna koymuşum şindi farkettim, takılma ayrıntıya!! )

Bu demek oluyor ki daha erken yeaa diye geçiştirdiğiniz, feysinizde nişanlanan, sözlenen, evlenen, hatta çocukları bile olan arkadaşlarınızı ve fotolarını görmezden geldiğiniz, ben foto paylaştığımda benimkini de beğenir bunlar diye ileriye yatırım yapmak için beğenip hızla olay mahallinden uzaklaştığınız durumlar artık bitti.. Çünkü en yakın arkadaşınız evlendi!!!

Evlilik fotoğraflarını, aile içi çekilmiş fotoları, dekorasyon beğenilerini, daha usturuplu paylaşımları, içinde bizzat eşi olan, o olmasa da etiketi olan iletilerini görmezden gelemezsiniz.. Yapabileniniz varsa ayakta alkışlıyorum.. Burada birilerinin "kıskanççççç" dediğini duyar gibiyim, vicdanım mı o ? Kıskanıyorum tabi daha dün " ayşeeeee, ayşeee diye omzunuzda ağlayıp , ben o kızı çok seviyorum, beni yalnızca sen anlayabilirsin kanki" diyen adam ayşeyi çoktan unutup fatmayla evlenmiştir.. Son zamanlarda durup durup Ayşe (nefret etseniz dahi) denen hatundan bahsedip olayı bulandırmanız da Fatma'yla mutlu bir izdivaç yapmasını engelleyemeyecektir..

Fatma Ayşe'ye bin bassa bile garıdır işte, kıskançtır, içten içten sizi öldürüp, üzerine faili meçhul cinayet süsü verip boş bir araziye atmak istemektedir.. Bu isteğini de cümlelerinin sonuna tatlı! bir gülümseme ile eklediği "şekerim, hayatım, tatlım, kaymaklı ekmek kadayıfım" kelimelerinden anlayabilirsiniz..

Yukarıdaki emmilerin formülünü iyice uygulayın gerekirse avucunuzun içine not edin ki sonra ben aşk acısından ölüyom kankaağğ diye ağladığınızda karşınızdaki kişinin derdi "eve kaç ekmek alsam yeter, amaann bugün ne pişirsem, hafta sonu hangi aile büyüklerine ziyarete gitsek, ne zaman çocuk yapsam,elektrik süpürgesinin biten torbasının seri numarasını aklında tutmak"  olmasın..

Bi de her kankeytonuzu (KANKEYTO NE LA!) arayacağınız zaman  ''bu saat uygun değil kızım ya şey yapıyolarsa" diye aklınıza zibilyon tane kurt düşer ki sormayın! O bahsedilen zaman prezınt pörfekt tenstir, yani her an olabilir.. Bütün yeni evli çiftler, evlenmeyenlere(cahil cühela takımı ) göre her an sevişmekte, her an uygunsuz vaziyettedirler, aklınızdan fantazilerinizde bile gelmeyen pozisyonlar geçer o telefonu elinizde tuttuğunuz iki saniyecikte..

Usulca rehberden çıkar, bu arkadaşlarınızda evlenene kadar doğru dürüst iletişim yolu bulamazsınız.. Siz de evlendikten sonra akşamları yemek davetlerine gidilip gelinebilir, çocuklar kaynaştırılabilir, çocuk pişik sorununa birlikte çareler aranabilir..

Tabi çocukların arasındaki yaş farkı çok* olmaması kaydıyla..

*Çok'tan ne kastedildiğini pissagor dayının,  öklid ve gaus emmiye hırslanarak bulduğu formülle açıklamak isterdim ama o çok karmaşık bir poroblem, üst düzey matematik bilgisi gerektiriyo.. Yazdıklarımı anladıysan o kadarını da anlamayıver..

monako prensesi ve külkedisi

Üniversite 1. sınıftayım. İlk defa evden bu kadar uzun süre ayrı olmuş olmamın buruk bir hüznüyle, özgürlüğün farkına varmanın tılsımlı keyfi arasında gidip geldiğim günlerden biri.. Okuldan arkadaşlarla toplu halde çıkarken bir ağaca yapıştırılmış üzerinde "öğrenciye burs gibi iş fırsatı" başlıklı ilanı gördüm.. O günlerde bir öğrencinin başka bir şehirde okumasının maliyetinin bu kadar yüksek olduğunu yeni yeni fark ediyorduk ailemle.. Gönderdikleri para onların bütçelerini fazla fazla aşmasına rağmen bana yetmiyordu.. Yurt iki öğün yemek verdiğinden (kaçırmazsan tabi ya da okuldan geldiğinde sana kalmışsa) 3. öğünü ancak ilk 15 gün yiyebiliyordum.. Sonrası o iki öğünü kaçırmamak için ekstra bir çaba harcıyordum.. O zamanlar ergenliğin son turlarında olduğumdan iştah şurubu içirilmiş çocuklar gibi, yedikten yarım saat sonra bile acıkma potansiyeline sahip bir bünyem vardı.. Ben de her üniversiteli genç gibi ilkokul ikiden terk teyzelerin övgüyle "okurken çalıştı" diye tabir ettikleri sınıfa dahil olmak istedim derken o ilandaki numarayı telefonuma kaydettim, arkadaşlarla yol ayrımında ayrılır ayrılmaz da aradım.. Ertesi gün akşam saat 17.00 da görüşmeye çağırdılar.. Nasıl heyecanlıyım, yerimde duramıyorum, çevremde hiç çalışan arkadaşım olmadığından da bu durumun nasıl bir şey olduğunu soramıyorum.. Aklımdan ne sorarlar ne cevap veririm diye geçirerek okul çıkışı verdikleri adrese gittim.. Ankara'da çoğu iş yeri kızılaydaki bir binanın 2.,3.,5,7. katıdır bunu bilmediğimden ve çiçeği burnunda saftrik bir kız olduğumdan dualar ede ede, aklımdan türlü korku filmlerine konu olabilecek senaryolar geçe geçe 3. kata çıktım.. Bildiğin apartman evi (başka ne türlüsü oluyosa) gibi bir kat, daireyi bulup zili çaldım. Benim yaşlarımda hareketleri benden hızlı, öz güvenli, saçlarını savura savura yürüyen bir kız açtı kapıyı.. "İş için mi geldin, şuraya oturabilirsin" deyiverdi 15-20 sandalyeyi dizdikleri yeri göstererek. Benden önce 5-6 kişi gidip oturmuş aralarında fısıldaşıyorlardı işle ilgili. Tam onları dinlemeye çalışırken kapı çaldı, yine aynı kız kapıya yöneldi, benim yüzüme benzer yarı korkulu yarı heyecanlı yüzler belirdi akabinde benim gibi şaşırarak gösterilen sandalyeye oturdular.. Tekrar tekrar kapı çaldı, sandalyeler doldu, insanlar ayakta kaldı.. Sonra iki adam girdi içeri, gayet ciddi kot pantolon üstü kanvas ceketlerle.. Tahminen 40lı yaşlarda olan adam konuşmaya başladı, daha genç olan sağında durup konuşanın ona sözü bıraktığı yerlerde tamamlayıp, misyonunu bitirdikten sonra tekrar yaşlı(diğerine göre) adama bırakıyordu sözü.. İşi ne kadar ciddi anlatsalar da özünde "kapı kapı diş fırçası pazarlamak" tı.. "Çıkmak isteyenler, bu kadar basit bi işi yapamam diyenler, daha çalışmadan pes etmek isteyenler şimdi hemen çıkabilir" diyerek hem bilinçli bir motivasyon arttırmayı amaçlayıcı cümlelerle bizi gaza getirmek hem de daha işe bulaşmadan "çalışmaya niyeti olmayıp da şöyle bi bakıyım neymiş" diyenleri elemek istediler. Kimse çıkmadı tabiki, belki biri çıksaydı ikincisi de çıkardı ama sürü psikolojisi bu olsa gerek.. İş tanımına devam edip eski elemanlardan örnekler vererek bitirdiler. Düzmece bir anketle (ağız ve diş sağlığı üzerine), anketörmüş gibi kapıları çalıp diş fırçası pazarlayacaktık.. Pazarlamacı olduğumuzu kesinlikle anlamamalılarmış (bunu işe başladıktan sonra daha net anladım).. Çünkü halkın pazarlamacılara itimadı anketörlerden bir hayli düşük.. Pazarlamacı deyince insanların aklına "Eyvah biraz daha konuşmasına izin verirsem beni birazdan kandıracak!" imajı oluşuyor, ki haksız da sayılmazlar.. Annemin pazarlamacılardan aldığı dandik ingilizce kitap setine tonlarca para ödediğimizi hatırlayınca bir fena oldum.. Her ev hanımının böyle bir kazıklanma hikayesi vardır özellikle kitap ve tencere sektörü bir zamanlar ayakta kalmayı bu yönteme borçludur diye düşünüyorum.. Neyse ertesi gün işe sadece 3-5 kişi gitmiştik, "evet yarın kesin gelcez" diye sözler veren diğer öğrencilerin neden gelmediklerini anlamak zor değildi türlü bahaneleri benim beynim de üretti çünkü.. İlk iş günümde öğrenim seviyesi liseden terk olan, ama bu işte en fazla prim yaptığı için kovulmayan yarı fırlama yarı serseri bir çocukla birlikte gidip nasıl anket yapıldığını ve tabiki satışa nasıl geçildiğini öğrenmekti.. Çocuk kendisini ''Ankara Üniversitesi diş hekimliğinde" okuyorum diye tanıtıyordu, nitekim ben de o akşam işin bitip servise binilene kadar öyle biliyordum.. Bu işte staj süresi bir gündü (yani 3 saat) ertesi gün seni işi bilen sınıfına alıyorlar ve yanına ona işi öğretmen için yeni stajeri veriyorlardı.. İlk zamanlar kapıların yüzüme kapanması gururuma dokumuyor, bu işi asla yapamayacağımı düşünüyor bulduğum merdiven arasında ağlıyordum.. Zamanla bu sadece harçlığımı çıkartacağım iş olmaktan çıkıp, sabrımı, azmimi sorgulayacağım bir sınav gibi gelmeye başladı.. Olaya böyle bakınca her şey daha kolay oluyor, kapanan kapılara eskisi kadar aldırış etmiyor, hatta "böyleleri de varmış" diyerek sanki yeni bir tür keşfetmiş bir zoolog/botanikçi gibi haz alıyordum.. Her gün biraz daha fazla satıyor, o genç olan patronu hayrete düşürüyordum.. Oysaki ilk zamanlar bu performansı benden beklemediği için grbuna dahi almamıştı ve diğeriyle çalışıyordum.. Bir gün haftalığımı alırken "bundan sonra benim grubumdasın" dedi, yapılan iş aynı olduğuna göre kimin grubunda olduğum umrumda değildi ki, "benim için fark etmez" dedim.. Meğersem daha başarılı olanları kendi grubunda toplayıp sonra diğerine üstünlük taslıyormuş.. Neyse yine bir gün yanıma Seçil diye bir kızı verdiler, kendi ilk iş günümün ne kadar zor geçtiğini, işe devam edip etmede bir ayrım olduğunu bildiğimden yanıma verilenlere son derece hoşgörüyle davranıyor, işin aslını en basit şekilde anlatmaya çalışıyor, bir sonraki gün gelmeleri için teşviklerde bulunuyordum.. Ama bu diğerlerinden biraz farklıydı, görür görmez ertesi gün gelmeyeceğini, bana ayak bağı olacağını anlamıştım.. Güzel yüzlü bir kızdı, çıt kırıldımdı, muhtemelen ailesinin el bebek gül bebek yetiştirdiği, duysalar asla çalıştırmayacakları, burdan kazanacağı paranın birkaç katını rahatlıkla yollayabilecekleri bir aileden geliyordu.. Büyük ihtimal "okurken çalıştı" gruruna nail olabilmek için bir oyun gibi görerek başvurmuştu.. Patronun bize gösterdiği apartmanlara tek tek girmeye başladık ama değil diş fırçası satmak bizi görünce hortlak görmüş gibi tepki veriyorlardı. Muhtemelen pazarlamacıların çok sık uğrak yeri olan bir semtti, anketin bitmesini bile beklemeden kapılar kapanıyordu.. Servise bindiğimizde en düşük rakamı söyleyen olmak istemiyordum olmamalıydı, olamazdı.. Son günlerde en yüksek rakamları ben söylüyor, üstüne övgü dolu sözler alıyor (bunlar hiç umrumda değildi), çantanın tamamını bitirince de günlüğün üçte biri kadar prim alıyordum. Bu da haftalığımın %35 artması anlamına geliyordu ki ben daha çok bu kısmıyla ilgileniyordum..Bugün işler ters gidiyordu, bir süre sonra "bu böyle olmayacak, karşıdaki apartmanlara girelim burdan bize iş çıkmaz, ama aramızda kalsın patrona söyleme" diye tembihledim.. Kızcağız da ne bilsin tamam diyerek peşime takıldı.. Apartman 11 katlıydı, her katta 4 daireden 44 ev ederdi, hem daha az uğraştırıcı, hem ekonomik seviyeleri diğerlerine nazaran yüksek olduğu için daha fazla satabilirdim.. Girişinden girer girmez merdivenlere yöneldim, "asansöre binseydik" diye mırıldandığında ben 1. katı çıkmış monako prensesini bekliyordum.. "Asansörle çıkarsak bu saatte kapıcıyla karşılaşma ihtimalimiz olduğundan yürüyerek çıkmak daha mantıklıdır" dedim işin kurallarından birini söyler gibi.. Ben merdivenleri çifter çifter tırmanırken nefes nefese beni oyalamak için cümleler kuruyordu, aramızdaki fark 2 kata çıkınca durup beklemeye karar verdim.. Yanıma geldiğinde konuşamayacak kadar yorgun olduğunu fark ettim, o nefes alış verişlerini düzene sokana kadar ben kapıyı çaldım.. 35li yaşlarda, sarı saçlı, düzgün fizikli, güler yüzlü bir hatun kapıyı açtı, o güne kadar o kadar çok kişiyle konuşmuştum ki yüzlerine bakar bakmaz kimin alıp almayacağını kestirebiliyordum artık.. Bu kadın eğer konuşmayı tamamlayabilseydim alacaktı.. Ben anketteki soruları güler yüzle tek tek okuyup önümdeki dosyaya rastgele formalite icabı çentikler atarken, arkadan zebellak gibi bir adamın yaklaştığını gördüm.. Bir sonraki soruya geçtim "Diş fırçanızı ne sıklıkla değiştiriyorsunuz?
A.) iki ayda bir
B.) üç ayda bir
C.)altı ayd... ''Siz kimsiniz" diye sordu cümlemin bitmesini beklemeden. "Biz üniversitede öğrencileriyiz, part-time olarak ağız ve diş sağlığıyla ilgili anke..." derken kalan harfler çıkamadan bir yeni soruyla daha karşılık verdi çatık kaşlarıyla.. "Kimliğinizi çıkarın".. Kendimi cinayet soruşturmasında bir numaralı zanlı yanımdaki monako prensesini de tetikçimmiş gibi hissediyordum, birazdan ağzım burnum kanlar içinde sızmışken masaya yumruğuyla vurup bu işin içinde başka kimlerin olduğunu soracak gibiydi.. Kimliklerimizi serviste unutmuştuk ikimizde, ne kadar dil döktükse de öğrenci olduğumuza inandıramadık.. "Pkklı olmadığınızı nerden bileyim" akabinde "Ya çantanızda bomba varsa" gibi söylemleriyle benim hayal gücümü bile solda sıfır bırakıyordum.. Başka zaman olsa "ne yiyip içiyorsun amca iyi misin" diye dalga geçerdim ama öyle sert bakıyordu ki hem esprim havada kalmasın hem paçayı sıyırabilelim diye makul cümlelerle karşılık verdim.. Hole geçip birine telefonda "Çabuk buraya gel" dedi, bir dakika geçmeden orta yaşlarda bir adam belirdi yanımızda.. "Bunları sen mi içeri aldın" diye sordu daha sert bir uslupla.. Adam bizden tırsak çıktı "Hayır, ben onları hiç görmedim, çöpleri aldığım sırada girmiş olmalılar" dedi.. Ben de sanki kendi g.tümüzü kurtarmışız sıra adamınkine gelmiş gibi "Biz başkasının ziline basarak girdik" dedim saftirikçe.. Bunları götür dedi, arkadan da göz kaş işareti yaptı.. Monako prensesinin çok istediği asansöre binme şerefine nail olmuştuk, kapıcı benden insaflı çıkmıştı, evinin önüne götürüp "Bekleyin burda bir yere kaybolmayın dedi".. Sesinde az önce bizim yüzümüzden yediği fırçanın intikam kırıntılarını sezdim, nitekim o da hole gidip telefonla konuşuyordu, hayır konuşmuyordu bir ihbarda bulunmak istiyordu, 155 i aradığını anlamakta gecikmedim.. O iki saniyede aklımdan yurda gitmediğim için anında annemi arayacakları, annemin saniyesinde beni arayacağı, karakolda olduğumu öğrenirse ortalığı ayağa kaldıracağı, dayımın beni karakollardan toplayacağı, bir de annemin çalıştığımı duyduğunda yakalanacağı "çocuklarına yetemeyen ebeveyn sendromu", elbette ki ne kadar üzüleceği geçti. Prenses leydiye (Monako prensesiydi pardon) "kaçıyoruz" dedim.. "Neee" dedi.. "Karakollaramı düşelim istiyosun peşimden gel" dedim ve hızlıca açtığım sokak kapısından önce ona yol vererek koşmaya başladık. Önde ben arkada bilmemne prensesi ikimizin arkasında kapıcı, ne kadar öyle koştuk bilmiyorum, arada prensesin kolundan daha hızlı koşması için çekiştirdiğimi hatırlıyorum.. En son uzunca bir duvarın arkasında soluklanıyorduk, arkaya gizlice baktığımda kimseyi göremedim, buluşacağımız yerden de baya uzaklaşmıştık.. Sonra gülmeye başladık, ardı arkası kesilmeyen kahkahalar, " hayatımda unutmayacağım bir anı oldu" dedi.. Saate baktım servisin kalkmasına onbeş dakika vardı daha nerde olduğumuzu bile bilmiyorduk, araya araya bulduk herkes oturmuş bizi bekliyorlardı.. Girer girmez patron kaç yaptınız dedi "13" dedim.. Herkesten oooo bravolar tebrikler duymayanların "kaç yapmış" diye sormaları, patronun yüzü güldü " Aferin be dedi" şaşırdım 15 yapsam prim alacaktım onun üzüntüsü vardı ben de, yaşadığımız olayı çoktan mazide bırakmıştım.. Millet o gün 2ler 3lerle kapatmış benden sonra en yüksek yapan 7 yapmış, 5 elemanın yaptığını yapmıştım taa ki bizim prenses bal kabağına dönüşüp "yanlışlıkla askeri siteye girdik, başımıza ne olaylar geldi" diye yumurtlayana kadar.. Patrondan bir güzel fırçayı da yedim tabi tüm servisin içinde, "benim size gösterdiğim apartmanların dışına girmeyin demedim mi" diye söylendi durdu..

Not1: O kız bi daha işe gelmedi tabi ki, geldiği gün de boşuna yorulmuş oldu, elinde neresinden tutacağına bağlı unutulmayacak nur topu gibi bir anısı oldu.. Ben acil mali sıkıntımı giderdim birkaç hafta sonra genç patronun yavşamasından dolayı resti çekip işten ayrıldım, defalarca arayıp özür dilemesine rağmen dönmedim 3 günlük paramı da gurur yapıp onlara bıraktım.. Aradan bir yıl geçti aynı mekanda bardakta mısır satarken tesadüfen gördü, artık her gün ordan geçmeye iş için beni tekrar ikna çalışmalarına başladı ama nuh dedim peygamber demedim.. Birkaç gün sonra bir arkadaşıyla gelip mısır aldılar benden "eylül" dedi. Arkadaşı " O çok bahsettiğin kız var ya o mu" dedi.. Yüzü kızardı nedense, söylenmemesi gereken bir şeyi söylemiş gibi.. Bir sürü kızın patron olduğu için ona asılmasına rağmen, her fırsatta patron matron dinlemeyip laf sokan bir kızdan bir yıl boyunca bahsetmesi, üstüne arkadaşını alıp tanıştırmaya gelmesi beni şaşırtmıştı..

Not2: Türlü maceralar atlatsam da part-time olarak en sevdiğim işti. İnsanları tanıma adına kedime bir çok şey katmış, yolda adres sormak için kırk kere düşünüp insanlardan çekinen ben, karşıma sürpriz yumurtadan oyuncak çıkmasını bekleyen çocuklar gibi kapalı kapıların ardındaki insanlarla çok rahat iletişim kurabilir hale gelmiştim..

Velhasıl..

    Bugün  duygusal durumumdan bahsetmeyeceğim.. (fonda Sertap Erener'in unutursun şarkısı çalarken nasıl olacak bilmiyorum, ahanda şimdi de Mustafa Ceceli-sevgilim çalıyor yok yok kesin kastı var bana windows media playerın)


    Malum bugün haftasonu, haftaiçi yedik içtik güzel, tüm bulaşıklar mutfak tezgahında sıralı halde bizi bekliyordu.. Özellikle şu haftalık bulaşık yıkama günlerini kardeşimin izinli olduğu günlere denk getiriyorum ki hem iş yarıya insin hem de ataerkil toplumun dayattığı kadın erkek görevleri en azından bizim evin sınırları içerisinde yerle bir olsun.. Birkaç mırın kırın duysam da "ablalık" makamımla iş bölümüne ikna ediyorum..


     Yandaki şekildeki gibi bağırmam yetiyo da artıyo bile çoğu zaman, bazen görüntüm bile yetiyo ağzımı açmama gerek kalmadan (evet psikolojik baskı yapıyorum size ne kardeş benim değil mi).. Bu görüntüden içimdeki Kibariyenin çıkıp şarkı söyleyemeye geçmesi 2 bilemedin 3 saniyeyi bulmuyo.. Temizlik yaparken güzel gidiyo be şarkı söylemek, hele accıkın acıklıysa şarkı daha temiz oluyo herşey yeni keşfettim (:


     Kışsa, musluktan sıcak su gelmiyosa hiç tartışmasız evdeki en zor iş bulaşık yıkamaktır.. Bugün bulaşık yıkamalıyız dedikten sonra bile ruh halimi o soğuk suya hazırlayana kadar üç beş gün geçiyo var siz düşünün durumun ehemmiyetini.. Ev kızlığı/kadınlığı/hanımlığı zor iş hep söylemişimdir. Bir de eski kadınların çektiklerini düşününce mideme kramplar giriyo. Allah'tan feminizm zımbırtısı çıktı da azcık kurtardık totomuzu..

    Temiz son bardak, son çatal, son tabak kalana kadar yani bütün mutfak dolabı aşağı inene kadar koordine sabırla bekliyoruz kardeşcağızımla.. Gerçi kardeşcanın birkaç methodu var haftalık bulaşık yıkama operasyonunu gerçekleştirmememiz için. Bize o an hangisi lazımsa onu yıkayıp getiriyor hemen. İki tabak , iki çatal, iki bardak üçüncüsü olmaz asla (: Böylece bir-iki gün daha kazanıyoruz taa ki benim cinlerim atana kadar..

      Bugünde cinlerimin attığı günlerden biriydi, tabaktaki kalıntılardan haftalık ne yediğimiz çıkar resmen.. Üç beş inatçı makarnanın bütün çabalarıma rağmen yapışmayı tercih ettikleri bir tencere, yağlı bir tava fiks..

     Görevler belli ben bulaşıkları sabunlarım/köpüklerim ya da her neyse ondan yaparım kardeşim de durular. Henüz erkek milletine o konuda (sabunlama konusunda , bu aşama önemli çıkması lazım bütün kalıntıların)  güvenim yok / o kadar uzun boylu değil.. Neyse efenim bulaşıklar haftalık olduğundan çıkarmak zor tabi (beş bin defa diyorum kardeşime tabakları götürdüğünde lababoya koy biraz su tut ki kurumasın yok arkadaş bu alışkanlığı kazandırmadım daha ama ben daha inatçıyım olacak diyosam olacak yukarıdaki karıya döndürmeyin beni bak yine sinirlendim )..
   

     Çözüm azcık sodyum hipoklorit eklemek (klorak yani çamaşır suyu la bildiğin).. Eklemez olaydım hala ellerim kokuyor buram buram, krem sürdüm olmadı, sıvı sabunla yıkadım çıkmadı kokusu.. İnat ettim bütün evi temizledim, banyoya giriştim çifti, yüzey temizleyicisiydi, şampuandı hepsinin kokusu gidiyor bir o kalıyor.. Gıcık da bi kokusu var ıyyykkk..

    Sonra mantı yaptım (hazır tabi len yok bi de açacaktım), yoğurt, sarmısak soslu off yeme de yanında yat.. Makarnadan bööğğ gelmişti valla, gerçi bu da çok farklı bir türevi değil ama olsun afiyetle yedik..

     Haftasonunun bir günü de böyle geçti kaldı bir gün, haftaiçi tüm yapılması gerekenleri o iki güncüğe de yüklemek çook büyük insafsızlık be.. Daha matematik çalışılacak, proje yapılacak,ödevler var (atanırsam ödev vermeyecem çok büyük konuşuyorum)  anam finaller de yaklaşıyor s.çtık.. Sosyal faliyet adına da bişi yapmıyorum en fazla bakkal amcaya gidip alışveriş yapıyorum.. Nasıl bişi oldum çıktım ben allam..

    Velhasıl bi yerden başlasam iyi olacak..


    Önce uyusam mı biraz hıı, kalkınca kesin çalışcam ama..

Acilen bayandan az kullanılmış ağlayacak omuz aranıyor..

     Bu aralar yakın arkadaş sıkıntısı çektiğimden etrafımdaki herkese "bundan olur mu acaba" diye bakıyorum.. Kafamda deli testler yapıyorum.. Nedense bu testleri de sadece erkeklere yapıyorum, her ne kadar büyük bir familyası öküz sınıfına dahil olsada, çıkıyo arada.. (Yani inanıyorum öyle birilerinin var olduğuna)
     Bana kadın muamelesi yapmayacak biri, yalnız kaldığımızda aklına "ateş barut" hikayesi gelmeyecek biri, acaba ne düşünür hakkımda diye düşüncelerimi sansürlemeyeceğim biri, herhangi bir fiziksel temasın sadece cinsel amaçlı yapılmayacağını bilen ve hormonlarını kontrol edebilen biri.. (sonuncusu abartı mı oldu yok yok devam ediyim, nasıl ütopik bir şey çıkacak ben de merak ediyom), entelektüel, esprili, kendine özgü fikirleri olan (lise kompozisyonuna dönmeye başladı yazı hadi bakalım ), biraz da siyasetten anlayan biri..(görüşü fark etmez neyi savunduğunu bilsin kafi)
     Yok di mi böyle biri, varsa da benim ergen dolu çevremde ne arasın.. Hepsi olur belki de şu hormon meselesi için en az 6-7 yıla ihtiyaçları var.. Benim de o kadar bekleyecek vaktim yok.. Acilen bayandan az kullanılmış ağlayacak omuz arıyorum..
     Bi tane buldum gibi sınıftan ama muhabbetimiz henüz o kadar yakın olamadı malesef.. Birbirimizi yanlış anlamama evresini geçemedik henüz.. Yani ben geçtim de o ısrarla orda kalmak istiyo sanki..
     Bir gün iyi bir gün kötü, bir gün selam veriyo ertesi gün yüzüme bile bakmıyo.. Başkalarıyla konuşunca somurtmalar filan.. Resmen sevgili tribi çekiyorum.. Ha hoşlanıyo olma ihtimali de aklıma gelmiyo değil ama çok saçma, tanımadan hoşlanılabilecek son kişiyim ben, genelde insanlar gıcık olur.. Tanıdıklalarında biraz daha giderim var da daha hoşlanacak kadar tanımıyo ki beni.. Benim hüsnü-kuruntum da olabilir. Hatta olabilitesi çok yüksek.. Neyse nerde kalmıştık, ben böyle üç gün susuz kalmış gibi yana yakıla kendime arkadaş ararken en uygunu bu saftirikcan (ironi yapıyorum asıl saftirik benim) olur dedim kendi kendime..
     Okuldan çıktık, sınavlardı, projeydi, ödevlerdi derken tüm haftanın yorgunluğu çöktü üzerime, zaten 20 gündür (evet sayıyorum tam 20 oldu bugünle) kalbime bi öküz oturmuş gibi hissediyorum geçtik serviste en arkaya oturduk saftirikcanla.. Boş bulunup başımı omzuna koyuvermişim.. Kimse ellemese salya akıta akıta uyuyacağım o derece beynim boş.. Bu ne anladıysa artık "ama yapma böyle" demez mi.. Kaldırdım başımı kötü bişi yapıyormuşum gibi, misafirlikte altına kaçıran, en yakın arkadaşı tarafından evin ahalisine altına kaçırdığı ilan edilen çocuklar gibi yarı utangaç yarı ağlamaklı ne diyeceğimi bilemedim.. " Al be omzunu yemedik ya" diyesim geldi içimde kaldı..
      Hayır ne anladı acaba, hoşlandığımı filan zannediyosa ahanda b.ku yedik.. Zaten anlamsız triplerdeydi şimdi ne olur kestiremiyorum.. Daha farklı mana çıkardıysa offf pufff oha falan.. Omuz bu arkadaş ırzına geçmedik ya!!!

Nerdesin be müdür..

Çok özledim, nasıl özledim bilemezsin.. Telefonlarını açmıyorum çünkü sana çok kırgınım.. İnsan sevdiğine kırılırmış.. Açsam biliyorum sesini duyar duymaz unutacağım kırgınlığımı, neşelendireceksin hemen, yanlış anladın diyeceksin..
Sesimden anlayacaksın üzgün olduğumu, neyin var diyeceksin.. Sessiz kalacağım anlayacaksın hemen gönül işleri olduğunu.. Bi türlü düzelemedi ki zaten.. Meşhur esprilerinden yapacaksın..
Keşke yanımda olsan.. Keşke kurtuluş parkında olsak.. Ben anlatsam sen dinlesen.. Sonra ağlasam, sen sarılsan, omzuna yaslansam.. Taş atsan göle, bi anda kızıp "ver numarasını gelsin konuşalım nasıl bu kadar üzebilir seni, ben konuşucam onunla sen karışma" desen abim gibi..
Ellerim üşüse Ankara'nın 9 ayında.. Ellerimi tutsan ısıtsan, sonra "kızım sen 2 gün önce ölmüşsün haberin yok" desen.. Yine gülsem.. Her seferinde bu söylediğin komik gelse..
Yemekler yapsan bana eskisi gibi, en sevdiklerimden.. Okeye 4. bulup okey oynasak.. Batak atsak.. Ben okeyde yensem sen tavlada intikamını alsan..
Memleketi kurtarsak yol boyunca, kavgalı gürültülü.. "Nasıl kızdırdım seni ama" diye gülsen.. Tatlıya bağlasak yine..
Çok ihtiyacım var be müdür sana bu sefer.. Ben Ankara dışında aşk acısı çekmemeliymişim bunu anladım.. Sen olmayınca, yemeklerin, esprilerin, dostluğun.. Çok zor atlatılıyormuş..

Oysa sen Gittin.. Yokluğuna gebe geceler her güneş batışında sensizlik doğurdu.. Ben sensizlikten eksildim, yok oldum günden güne.. Herkesi sığdırdığın kalbine bir benlik yer açamadın sadece.. Sen gittin.. ben yokluğumu varlığına armağan ettim..

Seninle güzel Ankara..

oooooooff of...

      Geçmiyo bu acı Allah'ım.. Geçmiyo.. Dalga dalga yeniden.. Her başımı yastığa koyduğumda, her uyandığımda..
     Tam evet iyileşiyorum azalıyo yavaş yavaş diyorum tekrar tekrar tekrar... Kalbime bıçaklar saplanıyo sanki..

Depresyon sonrası part2

     Ağladık zırladık güldük eğlendik iyi hoş da hayat devam ediyor.. Arkadaşlara iş aramaya karar verdik.. Ekonomik özgürlüklerini kazanmaları ev içerisinde söz sahibi olmaları ve daha saygın olmaları için ilk adımdı.. Onlar buradan iş bulacaklar, ailelerine isyan bayrağını çekecekler, bizim boş odayı onlar için ayarlayacaktık işler istediğimiz gibi giderse tabi..  Hep hayal aşamasında kalan şeyler ama olsun yine de koyulduk işe.. Fabrikaların çokça konumlandığı, her hafta işçi alımı olan organize sanayi bölgesine gittik.. Dolmuşta kendi aramızda konuşurken arkadan bir adamın "yanlış dolmuşa bindiler 3 km yürüyecekler" dediğini duyar gibi olduysam da umursamadım.. 4-5 kişiye sorduk bu dolmuşa binene kadar hepsi yanılıyor olamazdı hem zaten bizim için söylediği bile kesin değildi.. Şoförün dediği yerde dolmuştan indik.. Sağa baktım kimse yok sola baktık kimse yok.. Yol soracak bir Allah'ın kulu yok.. Amaçsızca birileriyle karşılaşırız ümidiyle bi yöne yürümeye başladık..

Depresyon sonrası part1

     Malumunuz üzere sevgilim pardon eski sevgilim başka bir hatuna aşık olmuş, aşık olmakla kalmamış onunla çıkmaya başlamış, bir de üstüne "biz çıkıyoruz" diye mesaj atmıştı..  Ben de aynı hızla depresyona girmiştim..
     Şarkılar türküler piyasada benim onu hatırlayabileceğim ne kadar salak saçma şey varsa dinledim..

     Ertesi gün arkadaş mesaj attı, ailevi meseleler yüzünden evdekilerle papaz olmuş.. Bu durumda gidilebilecek en uygun yer ailesiyle yaşamayan arkadaşlardır kuşkusuz.. Gel dedim birlikte depresyona girelim.. Yol 3-4 saat sürdüğü için yiyecek bişiler yapayım dedim.. Açtım yine 80. kere dinlediğim "bize neler neler öğrettiler sevdalar üstüne..." bir yandan ağlıyorum bir yandan sigara böreğini hazırlıyorum.. Bir börek yapılırken en fazla bu kadar ağlanabilir, en fazla bu kadar duygusal olunabilir sanırım..
      Altımda eşofman, üstümde onunla kel alaka bir kazak onun üstünde de sıcak tutsun diye siyah, dışarıda giymek için eskimiş, bu gibi durumların vazgeçilmez kıyafeti siyah fiyonklu yün ceket.. Saçlar toka bulunamadığından ösym nin sınav için verdiği dandik kurşun kalemiyle yarım yamalak tutturulmuş üç çocuk annesi formunda bir kadın.. Acılı bir kadın.. Çok acıklı yahu anlatırken bile gözlerim yaşardı.
      Neyse nerde kalmıştık.. Ben son sigara böreklerini kızartırken kapı çaldı.. Hesaplarıma göre bizimkilerin gelmesine daha yarım saat olmalıydı. Bir baktım karşımdalar...
     Saçlar başlar yapılmış, en güzel kıyafetler giyilmiş, topuklu ayakkabılar geçirilmiş, makyajlar yapılmış, iki güzel mi güzel hatun karşımda duruyor.. Ben de elimde çatalla onları karşılıyorum.. Arkadan "anneeee çişim geldi" diye bir çocuk gelse şaşırmazlar benimserler o derece...
     Kısa bir şaşkınlık.. Onlar çok şık ben rüküşlükte sınır tanımıyorum... Sonra sarılıverdik.. İçten, sımsıcak.. Aramızdaki fark yerle bir.. Özlemişim valla en son 2 ay olmuştu görüşmeyeli..
     Herkes pimi çekilmiş bomba gibi, dokunsan konuşacak bir daha susmayacak.. İçli içli birbirimize bakıyoruz.. Kısa bir gülüşme.. Sonra verdim ikisine de eşofmanları, birlikte daldık mutfağa, son rütuşlarını da yaptıktan sonra masa hazırlandı el birliğiyle.. Yedik, içtik, eğlendik..

     Kardeşim gececi olduğundan mütevellit , birbirimize göz kaş işareti yapıyoruz geceye bırakalım gibisinden..
     Gece oturduk dertleştik, içlendik, kendi halimize güldük.. Ailesiyle tartışan arkadaş yarım saatte anlattı bitti.. Klasik öğütler olur böyle şeyler, iş bul kendineler, hergün dip dibesinizler, arada gaz vermeler..

     Bana geldi sıra, 3 gün 3 gece anlattım durdum, dinlediğim şarkıları dinlettim, dinletmekle de kalmayıp sözlerini ezberlettim.. Aşk hayatı mükemmel giden arkadaşı da kendi tarafımıza çektik el birliğiyle..

    Bir depresyonun üstesinden ancak bu kadar yara almadan kurtulunabilirdi.. İyki geldiler..

-tecrübeli-

     
     İnsanlar yavaş yavaş; inanma-mayı, güvenme-meyi ve kronik şüpheyi öğrenir... bu gerçekleştiğinde ne yazık ki, artık çok geçtir, insanların -tecrübe- dediği şey budur. kalbiyle bağlantısını kaybetmiş insana da -tecrübeli- denir.

Hayırlı olsun..

     Salya sümük ağlayasım, mendil bulamayıp sümüğümü kolumun tersiyle silesim var.. Herkesle tartışasım, geçmişte kırdıkları bütün kalplerin öcünü alasım var.. Sokaktan geçen herkesin yakasına yapışasım var..

     Üzerime yaşarken karabasan çökmüş gibi.. Anlatıyorum, anlatıyorum kimse duymuyor.. Bağırıyorum kimse aldırış etmiyor.. Kimse okumuyor, kimse hissetmiyor..

     "Biz çıkıyoruz".. Ne zaman "biz" oldunuz? Daha kokun tenimden silinmeden bir başkasıyla nasıl biz oldun? Bir de bunu bana nasıl söyleyebildin? Nasıl izin verdi kalbin buna? Hiç mi canın acımadı söylerken, hiç mi canımın ne kadar yanacağını hissedemedin be adam? O kadar mı tanımıyordun beni? Bu kadar mı hissizleştirdi hayat seni? Ne dememi bekliyordun ki? Ne söyliyim? Ne söylenir?
   
      "Hayırlı olsun" ..

Bize neler neler öğrettiler sevdalar üstüne..

Bize neler neler öğrettiler sevdalar üstüne 

Aldatıldık aldatıldık sevda böyle değil 

Ne masallar ninniler söylediler dünya üstüne
 
Aldatıldık aldatıldık dünya böyle değil

Ufalana ufalana kaç kuşak 

Eridik bu yollarda

Kimimiz yerle yeksan

Kimimiz zorla ayakta

Kolu kanadı kırık kuşlar gibiyiz 

Ayrı diyarlarda 

Bize saadet nasip şimdi

Uçuk rüyalarda...