Geçen üniversiteden bir arkadaşım face ten yazdı.. Öyle yakın da değildik okuldayken, son yıl staj yaptığımız okul aynı diye numarasını kaydettiğim biri.. Bulunduğumuz arkadaş gruplarının farklılığından dolayı hiç bir zaman yakın olmadık, hep bir resmiyet vardı.. Grupta mutlaka birbiriyle konuşmayanlar olduğu için yan yana geldiğimizde soğuk bir hava hakim olurdu genelde..
Bana gelecek kaygılarından, atanma sıkıntısından bahsedince baktım çok karamsar duruyor ben de teselli etmeye çalıştım.. "Boşver canım takma kafana, atanamazsan düz memurluğa geçersin, banka sınavları var onları takip et, bu yıl daha fazla çalışırsın, napalım devlet böyle işte" falanlar filanlar.. İki saat kızı ikna etmeye çalıştım.. Elimden gelse gel seni matematik çalıştırayım diyecem (matematiği çok kötüydü) .. Sonra öğrendim ki kız benden bin kat iyi durumda en azından çalışıyormuş.. Bi sövdüm içimden.. Acıma acınacak duruma düşersin dedikleri bu olsa gerek.. Bundan sonra o beni teselli etmeye çalıştı filan.. Demem o ki insanlar tuhaf.. Bir de üstüne kız kardeşinin bizim okulda olduğunu öğrendim. "Ablalık yaparsın ona tanışın, çok çekingendir benim kardeşim filan" diyor.. İnsanlık ölmedi ya tamam dedim ben de.. Sonuçta üniversiteden arkadaşım yakın olmasak da 5 yıl aynı okulu paylaştık , şimdi bişi rica etmiş yaparım tabi diye içimden kendime gaz veriyorum..
Kardeşini face ten ekledim.. Gözlüklü (nedense çekingen biri denilince zihnim o kişiye direk renkli çerçeveli gözlükler takıyor) kısa boylu kendi halinde bir kız bekliyorum.. Benim, şu kıza sahip çıkayım, hem yurttan sıkıldıkça bize de gelir dediğim kız İzmir'in altını üstüne getirmiş, daha 2. yılı fink fink gezmiş, ilişki filan yapmış 400 küsur fotograf yüklemiş.. Bir de benimle bilmiş bişmiş face te konuşması yok mu.. Yok anam yok dedim töbe bi daha inanırsam bu kıza..
Ben bu saftiriklikle iyi yaşamışım valla..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder