Yalnızım..

Kendimi 80 yaşında çocuklarını dırdırdan öldüren, kafasında nedeni anlaşılamayan yumurta büyüklüğündeki çıkıntısını üç tel saçıyla kapatmaya çalışan, konuştu mu vara yoğa söven, "bizim zamanımızda böyle miydi" zincirleme bunak tamlaması yapan teyzeler gibi hissediyorum.. "Tükenmişlik" sendromuna mı yakalandım yoksa aboooww.. Ona sadece ünlüler yakalanır, bizim gibilere bulaşmaz diye biliyodum. Velhasıl yalnızım, kendi sesimi duyunca şaşıracak kadar, telefon çalınca bi telefonum olduğunu unutup, hatta telefon diye bir teknolojik aletin varlığını unutup grahambell amcanın kemiklerini sızlatacak kadar, kapı çalınca " ahan da polisler geldi beni götürecekler" diye tırsıp homo sapiens denen bir türün benimle her hangi bir amaçla iletişime geçebileceği ihtimalinin var olabileceğini düşünemeyecek kadar yalnızım.. Nasıl böyle oldum ne zaman bu hale geldim bilmiyorum, oysa ne kadar da sosyal bir kızdım ben. Haftada bir mutlaka arkadaşlarıyla tiyaroya giden, ayda üç bilemedin iki kez tiyatroya giden, sık sık arkadaşlarıyla çeşitli etkinlikler için buluşan, gitmedi mi "sensiz olmaz ama" nidalarında zorla ortamlara dahil edilen, espirili, entelektüel birikimiyle herkesi şaşırtan sevecen dost can...Kestiiiiiiiiiiiiik.. Tamam böyle olmasam da 2-3 tane arkadaşım vardı.. Arada bi oturup ne kadar sürede evlenmezsek evde kalacağımızın hesaplarını yapardık.. "Şimdi biriyle tanışsan evlenmeye karar verene kadar bir yıl geçer , sonra aileler tanışır, isteme, nişan düğün derken iki yılı bulur kızııımm" diye birbirimizi gaza getirip etrafımızdaki potansiyel eş adaylarının "şu olmaz mı, e tamam işte çocuk da sana yazıyomuş daha ne istiyorsun koskoca güvenlik ohh miss" diyerek kritiğini yapardık.. Ne kadar sürede evlenmezsem evde kalacağımı hesaplayabileceğim bir arkadaşım bile yok şu an o kadar yalnızım.. O kadar yani var sen düşün..